المطلع / خلخالى / قزوينى / بولاق / بروكهاوس / استانبول / الهند طاير دولت اگر باز گذارى بكند . . . / 118 / 189 / 203 / 203 / 202 / 221 كلك مشكين تو روزى كه ز ما ياد كند . . . / 119 / 190 / 214 / 214 / 213 / 227 سرو چمان من چرا ميل چمن نمىكند . . . / 120 / 192 / 197 / 197 / 196 / 206 گر مىفروش حاجت رندان روا كند . . . / 121 / 186 / 208 / 208 / 207 / 226 واعظان كاين جلوه در محراب ومنبر مىكنند / 122 / 199 / 132 / 132 / 132 / 260 دانى كه چنگ وعود چه تقرير مىكنند . . . / 123 / 200 / 133 / 133 / 133 / 169 شاهدان گر دلبرى زينسان كنند . . . / 124 / 197 / 135 / 135 / 135 / 213 گفتم كيم دهان ولبت كامران كنند . . . / 125 / 198 / 136 / 136 / 136 / 228 آنان كه خاك را بنظر كيميا كنند . . . / 126 / 196 / 134 / 134 / 134 / - نقدها را بود آيا كه عيارى گيرند . . . / 127 / 185 / 209 / 209 / 208 / 253 هر كه شد محرم دل در حرم يار بماند . . . / 128 / 178 / 177 / 177 / 177 / 261 رسيد مژده كه أيام غم نخواهد ماند . . . / 129 / 179 / 176 / 176 / 176 / 199 در نظربازى ما بىخبران حيرانند . . . / 130 / 193 / 221 / 221 / 220 / 170 غلام نرگس مست تو تاج‌دارانند . . . / 131 / 195 / 137 / 137 / 137 / 224 دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند . . . / 132 / 183 / 218 / 218 / 217 / 171 شراب بىغش وساقى خوش دو دام رهند . . . / 133 / 201 / 139 / 139 / 139 / - دوش ديدم كه ملايك در ميخانه زدند . . . / 134 / 184 / 222 / 222 / 221 / 172 حسب حالي ننوشتيم وشد أيامى چند . . . / 135 / 182 / 141 / 141 / 141 / 157 سمن بويان غبار غم چو بنشينند بنشانند . . . / 136 / 194 / 138 / 138 / 138 / 207 بود آيا كه در ميكده‌ها بگشايند . . . / 137 / 202 / 188 / 188 / 187 / - اى پستهء تو خنده زد بر حديث قند . . . / 138 / 180 / 248 / 248 / 247 / 127 هر آنكو خاطر مجموع ويار نازنين دارد . . . / 139 / 121 / 246 / 246 / 245 / 262 كسى كه حسن وخط دوست در نظر دارد . / 140 / 114 / 164 / 164 / 164 / 229 آنكه از سنبل أو غاليه تأبى دارد . . . / 141 / 124 / 165 / 165 / 165 / 123 شاهد آن نيست كه موئى وميان دارد . . . / 142 / 125 / 147 / 147 / 147 / 215